Symi island Greece

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Είναι αδύνατο να ορίσουμε με ακρίβεια ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Σύμης.

Η ιστορία καταγωγής των Συμιακών συνδέεται με διάφορες μυθικές παραδόσεις.

Στους μυθικούς χρόνους η ζωή παρουσιάζεται στη Σύμη με τη βασιλεία του Σιμέτου, γιαυτό ονομάστηκε Σίμεια.

Πάνω στην εκδοχή αυτή προσθέτει ο Μπουοντελμόντι ότι, ο Προμηθέας όταν κάποτε βρέθηκε στη Σύμη , έπλασε από πηλό άνθρωπο, και έμαθε στους Συμιακούς τη τέχνη της μακροβιότητας.

Όταν το έμαθε όμως αυτό ο Δίας τον μεταμόρφωσε σε μαϊμού, σίμεια όπως την έλεγαν οι αρχαίοι , και από το γεγονός αυτό το νησί πήρε και την πρώτη ονομασία του.

Ο Μπερτελότι παρουσιάζει τον Πόντιο σαν τον πρώτο κάτοικο , που πήγε να κατοικήσει στη Σύμη , ύστερα από παρανόηση του χρησμού που πήρε από το μαντείο του θεού ’μμωνα.

«Πάντες οικήσουσι συ , μη». Την άρνηση της Πυθίας την έλαβε σαν όνομα του νησιού «Σύμη» και τρεις ημέρες ύστερα από την εγκατάστασή του σκοτώθηκε από σεισμό. Γιαυτό η Σύμη ονομάστηκε και Μεταποντίς.

Αργότερα κυριαρχεί η μορφή του φημισμένου κολυμβητή Γλαύκου. Ήρθε από την Ανθηδόνα της Βοιωτίας με τη γυναίκα του Σύμη και κατοίκησαν στο ερημικό τότε νησί , στο οποίο έδωσε το όνομα της γυναίκας του.

Ήταν άριστος ναυπηγός και δεινός σφουγγαράς. Αυτός ναυπήγησε το περίφημο πλοίο Αργώ και το κυβέρνησε νικηφόρα στην ναυμαχία των Αργοναυτών κατά των Τυρρηνών.

Την κολυμβητική του δεινότητα την αντλούσε από την άργωστη , το βοτάνι που φύτεψε ο Κρόνος στο νησί των Μακάρων.

Από το βοτάνι αυτό έφαγε ο Γλαύκος κι έγινε αθάνατος. Τα χαρακτηριστικά του Γλαύκου θυμίζουν τους Συμιακούς που σε παλιότερους καιρούς φημίζονταν για τη μακροζωία τους.

Κατά το Διόδωρο το Σικελιώτη , πρώτος που κατοίκησε τη Σύμη ήταν ο Χθόνιος , γιος του Ποσειδώνα και της Σύμης , όταν εξόριστος από το Δώτιο της Θεσσαλίας εγκαταστάθηκε στο νησί , που του έδωσε το όνομα της μητέρας του.

Το νησί συνδέεται και με το μύθο της νύμφης Αίγλης , που λέει πως γέννησε εδώ τις τρεις Χάριτες.

Ομηρική εποχή: Στην Ομηρική εποχή , λίγο πριν από τον Τρωϊκό πόλεμο η Σύμη παρουσιάζεται με βασιλιά το γενναίο και πανέμορφο Νιρέα , γιο του Χαρόπου και της Αγλαϊας.

Χάρη στην ευφυϊα και τη παλικαριά του εξάπλωσε το κράτος του και στην απέναντι Καρική παραλία.

Όταν κηρύχτηκε ο Τρωϊκός πόλεμος , ο Νιρέας πήρε τρία από τα καλύτερα πλοία του , όπως γράφει και ο Όμηρος και μαζί με το βασιλιά της Ρόδου Τληπόλεμο και τους ’ντιπο και Φείδιππο της Κω, έτρεξαν για να βοηθήσουν το Μενέλαο, τον άνδρα της Ωραίας Ελένης.

Εκεί, στην Τροία, πολέμησε με ανδρεία, κι έπεσε για την Ελλάδα. Ο βασιλικός τάφος του στήθηκε στην Τροία και στην επιτύμβια πλάκα χαράχτηκε το επίγραμμα.

« Ενθάδε τον κάλλιστον επί χθονίων έχε γαία ,
Νιρέα τον Χαρόπου παίδα και της Αγλαϊης»

Η ομορφιά του Νιρέα ήταν τέτοια ώστε οι αρχαίοι τον είχαν για συγκριτικό μέτρο.
«Νιρέως καλλίων» έλεγαν , δηλαδή ομορφότερος και από το Νιρέα.

Δωρική Εξάπολη:
Μετά το θάνατο του Νιρέα, οι Κάρες ξαναπήραν το νησί, και αφού το λεηλάτησαν , το εγκατέλειψαν έρημο για πολλά χρόνια.

Τότε ήρθε και κατοίκησε με Αργείους και Λακεδαιμονίους ο Ναύσος ο Αργείος και αργότερα ο Ξούθος που έφερε μαζί του Πελασγούς , Ροδίους και Κνιδίους .

Φτάνουμε έτσι στην πρώτη ιστορική πληροφορία του Ηροδότου σχετικά με τη Δωρική Εξάπολη στην οποία η Σύμη παίρνει μέρος μαζί με τη Ρόδο την Κνίδο την Αλικαρνασσό και την Κω σε μια θρησκευτικοπολιτική συνομοσπονδία με το όνομα «Δωρική Εξάπολη», κάτω από την προστασία του θεού Απόλλωνα, ο ναός του οποίου ήταν υψωμένος στο Τριόπιο ακρωτήριο, κοντά στην Κνίδο , το σημερινό Κάβο-Κριό.

Συμαϊκή ημιανεξαρτησία: Στην ιστορική της πορεία η Σύμη σε ελάχιστες περιπτώσεις ακολουθεί το δικό της δρόμο.

Μια τέτοια περίπτωση ακολουθεί και η στάση της κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ενώ η Ρόδος και η Κως βρίσκονται στο πλευρό των Σπαρτιατών , η Σύμη παρείχε άσυλο στα Αθηναϊκά πλοία του Χαρμίνου.

Ο Θουκυδίδης στην περιγραφή της ναυμαχίας στα ανοιχτά της Σύμης και της Κνιδίας χερσονήσου μεταξύ των Πελοποννησίων του Αστύοχου και των Αθηναίων του Χαρμίνου αναφέρει το τρόπαιο που έστησε ο πρώτος μετά τη νίκη του.

Την εποχή της Βενετοκρατίας , η Σύμη ήταν ημιανεξάρτητη Δημοκρατία , χάρη στη σύμβαση που είχε συνάψει με την Κρητική Πολιτεία , που ήταν υποταγμένη στους Βενετούς.

Πλήρωνε τότε κάθε χρόνο στο «Ρένιο της Κρήτης» χίλια φλουριά βενέτικα και εκτός από την αυτοδιοίκησή της είχε και το δικαίωμα να φέρουν τα πλοία της τη σημαία του Αγίου Μάρκου με το φτερωτό λιοντάρι.

Με τον τρόπο αυτό η Σύμη και τα πλοία της εξασφαλίζοντο από κάθε εχθρική επιδρομή, γιατί η Βενετική Δημοκρατία ήταν υποχρεωμένη από τη σύμβαση αυτή να προστατεύει το νησί και τη ναυτιλία του.

Χάρη στην προστασία αυτή οι Συμιακοί απέκτησαν σχέσεις με εμπορικούς οίκους της Βενετίας και τα πλοία τους ταξίδευαν ελεύθερα στα λιμάνια της. Την εποχή εκείνη η Σύμη πυκνοκατοικήθηκε και απλώθηκε έξω από το φρούριο , όπου ήταν μέχρι τότε περιορισμένη εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών.

Τότε ακριβώς χτίστηκαν οι περισσότεροι ναοί της και πρώτα πρώτα η Μεγάλη Παναγιά που ήταν μετόχι της Μονής Ρουκουνιώτη (Μιχαήλη) και αργότερα Μητρόπολη της Σύμης για πολλές δεκαετίες.

Με την κατάληψη όμως της Κρήτης από τους Τούρκους το 1669, η Σύμη και τα πλοία της βρέθηκαν πάλι εκτεθειμένα στους κινδύνους της πειρατείας.

Τότε οι Συμιακοί έστειλαν τον Ηγούμενο της Μονής Ρουκουνιώτη Ιερομόναχο Ανανία , να ανανεώσει τη σύμβαση απευθείας με τη Δημοκρατία της Βενετίας. Στο λιμάνι της Πρέβεζας , ο Ανανίας αντάμωσε το στόλαρχο Φραγκίσκο Μοροζίνη με το στόλο του.

Τον είδε στη ναυαρχίδα του και ύστερα από πολλές παρακλήσεις, πείστηκε να ανανεώσει το 1684 τη σωτήρια σύμβαση για τη Σύμη και τη ναυτιλία της.

Στους Ιππότες: Η Σύμη βρέθηκε το 1309 στην κατοχή του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ.

Ήταν διοικητικά ελεύθερη με μόνη οικονομική επιβάρυνση 500 «άσπρα» που κατέβαλλε κάθε χρόνο στο Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος. Οι Ιωαννίτες Ιππότες εκτός από την επιδιόρθωση των τειχών του φρουρίου που έκαμαν το 1507, όταν δηλαδή άρχισαν να απειλούνται από τους Τούρκους, δεν έκαμαν τίποτε άλλο στο νησί που να θυμίζει το πέρασμά τους.

Τουρκοκρατία: Το 1522 ο Σουλεημάν ο Μεγαλοπρεπής κατέκτησε το νησί και η Σύμη έζησε αυτόνομη κάτω από τους Τούρκους.

Την αυτονομία της Σύμης την κατοχύρωσε ο σουλτάνος Σουλεημάν με φιρμάνι το οποίο ανανεωνόταν από τους διαδόχους του.

Χάρη στην αυτονομία αυτή ο δραστήριος πληθυσμός της Σύμης βρήκε την ευκαιρία να αναπτυχθεί και να φτάσει σε αξιόλογη ευημερία.


Από το 1912 περιήλθε κάτω από Ιταλική κατοχή, η οποία υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή για τους κατοίκους.

Η άλλοτε ευημερούσα Σύμη γνώρισε μέρες φτώχειας. Εκείνη την περίοδο έγινε και η αντικατάσταση των ιστιοφόρων με τα ατμοκίνητα πλοία, η σπογγαλιεία άρχισε να παρακμάζει ενώ ξεκίνησε και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, που οδήγησε σε μεγάλο κύμα μετανάστευσης.

Το 1943 τελείωσε η Ιταλική κυριαρχία. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1944, οι ’γγλοι καταλαμβάνουν για τρίτη φορά τη Σύμη, ενώ την ίδια ημέρα ανατινάχτηκε το Κάστρο της και όλη η γύρω από αυτό περιοχή.

Στις 8 Μαϊου 1945 υπογράφηκε στη Σύμη η παράδοση των Δωδεκανήσων από τους Γερμανούς, ενώ την 1η Απριλίου του 1947, η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση παρέδωσε καθήκοντα στην Ελληνική Διοίκηση.

Τέλος, στις 7 Μαρτίου 1948 στη Σύμη υπεγράφη το Πρωτόκολλο Ενσωμάτωσης και παράδοσης όλων των νησιών της Δωδεκανήσου στο Ελληνικό κράτος - στη μητέρα Ελλάδα.